Gdańska tabulatura lutniowa została spisana prawdopodobnie około 1620 roku przez anonimowego skryptora lub skryptorkę. Przed II wojną światową była własnością Biblioteki Miejskiej w Gdańsku. Od II wojny światowej przez 45 lat uznawano ją za bezpowrotnie utraconą. Nieoczekiwanie po upadku muru berlińskiego w roku 1989 i następującej po nim zmianie klimatu politycznego w zbiorach Staatsbibliothek Preussischer Kulturbesitz w dawnym Berlinie Wschodnim ujawniono uważane za zaginione rękopisy. Wśród nich odnalazła się również Gdańska tabulatura lutniowa (obecna sygnatura D-B Ms. Danzig 4022). Okazało się, że w czasie II wojny światowej część z obszernej kolekcji Biblioteki Miejskiej w Gdańsku została najpierw wywieziona do Moskwy, a stamtąd w latach pięćdziesiątych zbiory te przeniesiono do Berlina.
Wszystkie utwory w Gdańskiej tabulaturze lutniowej zapisane są w systemie notacji francuskiej, w której najwyższa linia (z sześciu) odpowiada najwyższej strunie. Dźwięki na linii zaznaczano literami alfabetu, stosując „a” dla pustej struny, „b” dla pierwszego progu itd. Część utworów przeznaczona jest na lutnię 9- lub 10-chórową, a ponieważ gram na lutni 8-chórowej, niektóre dźwięki basowe muszę przenieść albo oktawę wyżej, albo grać je w niewygodnej dla lutnisty pozycji, skracając najniższą strunę. Większość utworów została jednak zapisana na lutnię wyposażoną w sześć do ośmiu chórów, przy czym niekiedy przestroić należy najniższą strunę. Praktyka ta w XVI wieku i na początku wieku XVII stosowana była dość często.

(więcej informacji w koncertowym folderze)