W luterańskich miastach hanzeatyckich położonych nad Morzem Bałtyckim za prowadzenie śpiewu oraz komponowanie i wykonywanie muzyki polifonicznej – wokalnej i wokalno-instrumentalnej – odpowiedzialni byli przede wszystkim kantorzy, sprawujący jednocześnie pieczę nad nauczaniem muzyki w przykościelnych szkołach łacińskich. W największych ośrodkach, takich jak Gdańsk, zatrudniano również kapelmistrzów, którzy kierowali profesjonalnymi zespołami muzycznymi, złożonymi z muzyków miejskich, śpiewaków opłacanych przez Kościół oraz uczniów przygotowanych przez kantora.
Muzykę wielogłosową wykonywano podczas nabożeństw najczęściej z balkonów umieszczonych w pobliżu prezbiterium lub z lektorium oddzielającego je od nawy głównej, a akompaniowano do niej na przenośnych pozytywach, regałach bądź specjalnie w tym celu budowanych niewielkich organach chórowych. Organiści grający na wielkich organach mogli towarzyszyć zespołowi wokalno-instrumentalnemu, jeżeli wymagał tego lokalny zwyczaj lub układ architektoniczny kościoła, przede wszystkim jednak grali improwizowane utwory solowe i nie wymagano od nich komponowania repertuaru dla „chóru”. Liczni organiści basenu Morza Bałtyckiego starali się jednak bardziej lub mniej regularnie tworzyć muzykę wokalną i wokalno-instrumentalną, którą wykonywano czasami pod kierunkiem kantora lub kapelmistrza, a czasami samego kompozytora, przy głównych organach. Utwory te nierzadko publikowano, co przyczyniało się do wzrostu reputacji organisty jako muzyka uczonego i biegłego w sztuce kompozycji.

(więcej informacji w koncertowym folderze)