Johann Valentin Meder (1649–1719), kantor, dyrygent, organista i kompozytor, jeden z najwybitniejszych muzyków północnej Europy swoich czasów, spędził większość życia nad Morzem Bałtyckim: jego głównymi miejscami działalności były Tallin (Reval), Ryga i Gdańsk. Kiedy artysta w 1674 roku objął swoje pierwsze stałe stanowisko i został kantorem Gimnazjum Królewskiego w Tallinie,
wybrano go spośród innych kandydatów między innymi ze względu na jego „szczególne doświadczenie w muzyce”, jak głosi protokół rady. Meder pochodził z rodziny muzyków z Wasungen w Turyngii; jego dziadek był organistą, ojciec kantorem, a wszyscy czterej bracia Johanna Valentina również zostali muzykami. Tam też rozpoczął on swoją edukację muzyczną, a kolejne szlify zdobywał w kochającym muzykę Lipsku, gdzie studiował teologię w 1679 roku, oraz podczas podróży po środkowych i północnych Niemczech.
Meder miał znakomity głos basowy i sopranowy, i udzielał się jako śpiewak między innymi na dworze księcia Ernsta Pobożnego w Gotha oraz w Bremie. Jak napisał lata później z Rygi do znajomego organisty ze Stralsundu Christopha Raupacha, zaczął sam komponować, gdy dotarł do miejsc, „gdzie nie było kompozytora umiejącego pisać dla śpiewaków”. Można więc sobie wyobrazić, że wiele partii basowych lub sopranowych w swoich utworach kompozytor napisał sam dla siebie. Kiedy w 1674 roku dotarł do Lubeki, ostatniego miejsca działalności w Niemczech, mógł się wykazać sporą ilością dobrych dzieł, o czym świadczy pełny szacunku wpis Dietericha Buxtehudego w sztambuchu Medera.

(więcej informacji w koncertowym folderze)